بسم الله

یه آقایی همون سالی که من به دنیا اومدم به عنوان دانشجوی ریاضی وارد دانشکده ما شده و سال ۷۰ هم با مدرک فوق لیسانس فارغ التحصیل شده. سال ۷۰ رفته کانادا و الان هم آقای دکتر شده. و در حال حاضر هم استاد یه دانشگاه در کاناداست.

بسیار هم آدم افتاده و محترم و با شخصیتی هست.

امروز ایشون رو دعوت کرده بودن دانشکده برای برگزاری یک سمینار. این بنده خدا در بین صحبت‌هاش کمی فارسی صحبت می‌کرد و کمی انگلیسی. یعنی اکثرا انگلیسی. برای من جای تعجب داشت که چرا ایشون فارسی صحبت نمی کنه. در حالی که می‌توانست به راحتی فارسی صحبت کنه. انگار که انگلیسی صحبت کردن برای ایشان عادت شده بود. و اصلا تلاشی نمی‌کرد که فارسی صحبت کنه. این موضوع مرا ناراحت کرده بود.

دستم رو بلند کردم و گفتم: ” ببخشید آقای دکتر “، گفت: ” بله “. پرسیدم: ” ببخشید چرا فارسی صحبت نمی‌کنید؟ ” قبول کرد و تلاش خود را کرد و بقیه سمینار را فارسی صحبت کرد.

حالا بعد از سمینار بعضی از رفقا اومدن پیش من و میگن که چرا اینجوری گفتی. زشته؛ توهین کردی؛ بنده خدا نمی‌تونه فارسی صحبت کنه؛ و …

آخه عمو جون. یعنی چی نمی‌تونه. مگه می‌شه آدم زبون مادری خودش رو نتونه صحبت کنه. اصلا چرا نباید بتونه. چرا باید یادش بره. مگه بعد از تذکر نتونست صحبت کنه ؟ آدم باید اصالت خودش را حفظ کنه. باید به زبون خودش احترام بذاره. طرف اومده میگه ” فهمش آسون بود؛ راحت صحبت می‌کرد ” آخه آدم محترم مگه مشکل من فهمیدن یا نفهمیدن مطالب بود ؟

حرف آخر : هویت