۲۸نظر

1. خداحافظ پلی ‌تکنیک…

   دیروز رفتم دانشگاه برای تسویه حساب ، پروسه‌ای که بطور معمول تو دانشگاه چند روزی طول میکشه ، ولی خوشبختانه خدا کمک کرد و سه ساعته کار من تمو….

   Memoir
   ۱۳۸۶ , ۱۲م , آذر

2. دل من هم برای دلتنگی تو تنگ میشه .صفحاتی است که ورق میخورد.

   میرهادی
   ۱۳۸۶ , ۱۳م , آذر

3. مبارک باشه. این حسی رو که میگی کاملا تجربه کرده‌ام. حالا بگذار سه یا چهار ماه بگذره و بعد برو دانشگاه می‌بینی که دیگه دانشگاه رو یکجور دیگه می‌بینی. راستی آقا اگه عکسی از عروسی مقداد دارید برای من بفرست.
   ممنون

   ehsan
   ۱۳۸۶ , ۱۳م , آذر

4. یادش بخیر من هم تجربه ورود ممنوع رفتن خیابان پورسینا و …را فراوون دارم .

   دلاویزترین
   ۱۳۸۶ , ۱۳م , آذر

5. ُسلام کاظم جون. دنیا همینه داداش. ما هم اینجا دلمون برا خیلیا تنگ می شه. چه می شه کرد؟
   ایشالله ارشد و دکترا بری همون جا همه این چیزهایی که گفتی رو باز ببینی

   محسن 3 ساله از چین
   ۱۳۸۶ , ۱۳م , آذر

6. التماس دعا

   hosein
   ۱۳۸۶ , ۱۳م , آذر

7. اول از همه من هیچ حرف خودمونی باهات ندارم. دوم از همه سلام. سوم از همه مگه تو شحنه ی محلی که کار داری کی چی می نویسه چهارم از همه من وبلاگ نمی نویسم. هر چی واسه خودم می نویسم عشقم باشه می ذارم.پنجم از همه دلم برای مفیدی ها تنگ شده.خلاص!

   حیران
   ۱۳۸۶ , ۱۳م , آذر

8. مبارکا باشد. شیرنی سربازی را کی میدهی؟

   محمد 1
   ۱۳۸۶ , ۱۳م , آذر

9. هیچی نمی تونم بگم راستش . هم کلی مبارک ، هم وااااااااااقعا یاد همه اوووون روزا و خاطرات تلخ و شیرینش بخیر. کاش…
   با این آهنگ و خاطره ها واقعا اشکم درومد اینم ۶ سال زندگی ما…

   Navid
   ۱۳۸۶ , ۱۳م , آذر

10. بین همه محیطایی که توشون وارد شدم، ارتباط برقرار کردن با محیط دانشگاه تا حالا از همه شون برام سخت تر بود… ولی این حرفا حداقل یه تلنگر بود که ببینم نه! انگار یه چیزایی هست! مخصوصا توی رفاقتام!
    همین الان هم که ۱۱:۲۱ شبه دلم واسه مسجد پایین و آقای نورمرادیش تنگ شده. خیلی وقته ندیدمش تا مثل ترم یک بهم بگه مهندس!!
    خیر باشه ان شا الله

    امیرحسین
    ۱۳۸۶ , ۱۳م , آذر

11. فارغ التحصیلی مبارک، آقای مهندس. احساس جداشدن از جایی که آدم بهش مألوف هست، احساس خیلی عجیبی هست. شنیدم مرگ هم همینطوره!

    مسعود
    ۱۳۸۶ , ۱۴م , آذر

12. من هم به همین درد مبتلا هستم
    دانشگاه که تمام می شود آدم قدرش را می داند. می ترسم عمر هم همین طوری باشد …

    آرش طباطبائی
    ۱۳۸۶ , ۱۴م , آذر

13. یه کاظم بود و یه دانشگاه!

    میرهادی
    ۱۳۸۶ , ۱۴م , آذر

14. بسم الله
    وقتی که خوب فکر می کنی .. حواست را بیشتر جمع می کنی .. می بینی .. خیلی چیزها را .. در طول سال چه شبهایی داریم .. شبهای ماه مبارک .. لیالی قدر .. لیلة القدر خیر من الف شهر ..شعبانیه ها .. لیل نیمه را .. شبهای ایام البیض .. شبهای خدا .. همه گذشت .. کاری کردی!؟ فرقی کرد!؟ .. دحوالارض را دریابید .. و امشب را برای فردا .. روزی که زمین گسترده شد از زیر کعبه .. روز تولد زمین .. روز رحمت خدا .. روز تولد مسیح .. ابراهیم خلیل .. روزه ی روز را فراموش نکنید .. روزه ی فردا را .. امشب را بیدار باش .. حتی مطلع الفجر ..

    ارمان
    ۱۳۸۶ , ۱۴م , آذر

15. این حس رو دوره پیش دانشگاهی قبل از کنکور ۸۱ داشتم. یعنی همه بچه ها. همون سال هم که قبول شدم می دونستم آخرش باز این حس سراغم می آد. اما حفظ ارتباط بچه های هم دوره ای غیر ممکن نیست. به علاوه این که فرصت برای شناخت افراد دیگر در موقعیت های دیگر هم خالی از لطف نیست. همیشه تغییر همیشه تحول و نمیشه جلوشو گرفت.

    سلمان
    ۱۳۸۶ , ۱۵م , آذر

16. انگار فقط دلت برای کیف سامسونیتی که توش بورس بود تنگ نشده!!!

    اما گاو رو خوب اومدی!!

    ...Ms
    ۱۳۸۶ , ۱۶م , آذر

17. It’s very nice you have written a memorial for yourself and all the other guys which has lived somehow upon the same period of time there but in my humble opinion the text of it has serious problems. Clearly you have tried to cover a lot of thing which was familiar to a majority of folks there but the text has very simple constant structure “I will miss this I will miss that” but you could simple drop some of them pick just the most memorial feelings and describe them in details, would be really more effective than this. Like (since this feeling pertain to those time despite of my awful Farsi type I write In Farsi)

    وقتی یاد غروب آفتاب سرد زمستان روی سنگهای جلو مسجد با بچه ها می شستیم باد سرد زمستون به صورتمون سیلی می زد و لیوان چای گرم تو دستمون فشار می دادم چه احساس …

    Ebrahim
    ۱۳۸۶ , ۱۷م , آذر

18. فقط خاطرات مونده و در ودیوار دانشگاه که اگه بر توش باهات حرف می زنه..شاید قدر لحظه ها را ندونستیم یا دونستیم اما به هر حال گذشت اما حال و هوای دانشگاه با آدمای جدیدش خیلی غریبه …واقعا دلم تنگ شده برا تک تک افراد با تک تک خصوصیاتشون..
    همه چیز تموم شد…
    شاد باشید.
    یا علی

    ye ashna ama gharib
    ۱۳۸۶ , ۱۷م , آذر

19. من هم دلم برای دانشگاه تهران تنگ شده.
    …

    نصیری
    ۱۳۸۶ , ۱۷م , آذر

20. سربازی می ری ۰۰۰۱ ارتش تو زابل دیگه؟! یا اینکه…

    منصور
    ۱۳۸۶ , ۱۸م , آذر

21. سلام/ من هنوز هم دانشگاه تهرانی هستم و اگر اینجا نمی آمدم برای فارغ التحصیلی باید از من هم امضا میگرفتی

    نصیری
    ۱۳۸۶ , ۱۸م , آذر

22. ما که هنوز تسویه نکردیم؛ اما حس دل تنگی تون کاملاً منتقل شد…
    بازم خوبه که دانشجوی فعالی بودین.
    انشاءا… دکترا (:
    به قول یه دوستی که تازه اول دانشجوییشه؛ “ماشاااااءا…، ۵ سال و اندی…کم بود؟” (;
    همیشه دانش جو و شاد باشید.

    نگارنده
    ۱۳۸۶ , ۲۰م , آذر

23. سلام من تجربه نکردم . اما می دونم خیلی سخته .

    KARANE
    ۱۳۸۶ , ۲۱م , آذر

24. سلام
    اشکمونو در اوردید اقا
    ما ها دیگه دلشتیم عادت میکردیم
    اما زندگی با دریچه های زیادی که داره به راحتی این روزا رو یاد ادمی میبره
    خیلی بیش از اونکه قابل تصور باشه

    آدل هوگو
    ۱۳۸۶ , ۲۱م , آذر

25. آره کاظم جون روزای بد و خوب زیاد داشت مثه چیزای دیگش. هممون دلمون واسه خیلی چیزا تنگ میشه و یه چیزایی نه، مثل غفاری اما این همه دلتنگی که داری یعنی دلت بزرگه مشتی.
    یه چندتا تار مو واست کنار گذاشتم که حداقل دلتنگ من نشی جا واسه بقیه وا شه منم دلتنگتم، دلتنگ اینکه بشینیم تو کانون عکس و فیلم دانلود کنیم و تو بیای پاک کنی و پسورد عوض کنی و بگی فیلترشکن نریزید، ما هم بگیم چشم، ما کارمون خیلی بد بود.

    بهنام
    ۱۳۸۶ , ۲۲م , آذر

26. زیبا بو د مثل همیشه و پر از دلتنگی.
    یعنی ما هم اینجوری میشیم؟پس درسمو زود تموم نکنم؟!
    موفق باشید

    اوا
    ۱۳۸۶ , ۲۳م , آذر

27. سلام.
    دمت گرم عمو کاظم.
    ولی من نمی دونم منظورت از مشتی گرفتن چیه!
    من فکر می کنم دنیا همش همینطور … است.
    یه روز میایی یه روز میری!
    دنیا سفره همه مهمونیم
    کی دنیا میام کی میریم نمی دونیم
    همه ش آه می کشیم تا کی؟ نمی دونیم.
    عمو کاظم دوست دارم.

    کورش
    ۱۳۸۶ , ۲م , دی

28. منم خیلی دلم تنگه انقدر که دلم میخواد گریه کنم اما فکر می کنم بزرگترین تجربه زندگیم دیدن عجیب ترین ادمایه دنیا بود مثل بهنام سلمان شکیب کاضم کاوه علیرضادهقان علیرضا ….
    به نظرم درسته که هیچی ریاضی یاد نگرفتم اما کلی تجربه کسب کردم
    اما از یه چیزی همیشه حرس خوردم اونم اینکه همیشه کانون مال شما پسرا بود.فکر کنم خودم لو دادم!

    یک 81
    ۱۳۸۶ , ۳م , دی