ارادتمند تمام دوستان و آشنایان و سایر بستگان…

دلیل غیبت این چند وقت مشکل فنی است که برای ابزار آلات ارتباطی ما پیش آمده و در حقیقت رایانه ما مادرش را از دست داده است و در حال حاضر ما بدون رایانه به سر میبریم و منتظریم برادر کاظم مرتضوی اقدامات لازم را مبذول فرمایند..

سه تبریک ویژه برای سه دوست قدیمی.. حسین دشت بزرگی و هادی قربانی و محمد کربلایی.. دلیلش هم که معلومه.. مبارکشون باشه..

حدود یک ماه دیگه امتحانات مدارس شروع و تقریبا وقت ما باز میشه. این دماوند که حسابی انرژی ما رو گرفته.. بچه ها که اکثرا درس نمیخونند. از حدود ۱۵۰ دانش آموزی که اونجا دارم، شاید میشه گفت ۴۰ نفر برای درس وقت میگذارند.. من حدس میزنم که دانش آموزان من کمتر از ۵۰ درصد قبولی داشته باشند. وضعیت آموزشی خیلی افتضاحه. دانش آموزان به زور معلم و با نمرات ناحق سالهای گذشته را گذر کرده اند و پا به دبیرستان گذاشته اند..

این چند وقته هم که فوتبال مملکت ما، حسابی رو اعصاب ما رژه رفته. اون از وضعیت تیم ملی و حواشی های به وجود آمده، این هم از بد شانسی های استقلال ننه مرده. همیشه همین بوده. آخر فصل همه چیز رو واگذار میکنه و گند میزنه به همه چیز.. اظهار نظر امیر قلعه نوعی در مورد ناکامی های جام باشگاه ها هم جالبه؛ ایشون میفرمایند دلیل شکستهای استقلال این بوده که این تیم چند سال از آسیا دور بوده.. انگار سپاهان و پرسپولیس ۶ ماه یک بار در آسیا بازی میکنند…

بازار انتخابات هم در حال داغ شدن است. از دوستان دور و نزدیک خواهش میکنم که خود را آلوده بازیهای انتخابات نکنند و دین خود را به دنیای دیگران نفروشند.

پنجشنبه ظهر بعد از اینکه کلاس درسم در دماوند تمام شد، از همانجا رفتم به سمت شاهرود برای شرکت در اردوی دانش آموزان دوره ۲۵ مدرسه علامه حلی. اردوی نسبتا خوبی بود و کمی تا قسمتی خوش گذشت. ولی نکته ای که باعث شد مذاق ما تلخ شود، جریمه هایی بود که توسط مأمورین زحمتکش راهنمایی و رانندگی حواله ما شد. در طول این مسیر ۳ ساعته، ۳ بار جریمه شدم به مبلغ هفتاد هزار تومان. یک بار به علت سبقت و دو بار به علت سرعت..

راستی، سال نو مبارک///

در ابتدا به سید حامد حائری زاده عزیز، درگذشت پدرش را تسلیت میگم. پدر آقا حامد از رجال مؤمن و درستکار این کشور بودند که سه دوره نمایندگی مردم بیرجند در مجلس شورای اسلامی را بر عهده داشتند. روحش شاد..

و اما…

شنیده ها حاکی از آن است که ما دوباره نوه دار شدیم.. بله… ریحانه خانم به دنیا اومده. مهدی امینی دختر دار شدنت مبارک.. فعلا تو سومین پدر دوره هستی..

دو تا خبر ازدواج هم بدم..

حمزه رحیم تهرانی چند هفته پیش عقد کرده. دوستان این شعر از سروده‌های محمد مؤذن رو به یادشون میاد دیگه: “حمزه اومد تو شورا….. هی ریش هاشو نشون داد…” آقا حمزه تبریک..

فردا شب هم که قراره گوش شیطون کر، عروسی مرتضی جواهری پور برگزار میشه.. ما که خیلی وقت بود منتظر بودیم. خودش رو نمیدونم..

ظاهرا هم قراره هفته بعد صادق قورچیان مغزش فرار کنه. مثل اینکه قراره بره فلفل بخوره. آخه هند هم شد جا برا درس خوندن؟ ان‌شاالله که زودی برمیگردی..

چهارشنبه هفته آینده همایش غدیر در محل دبیرستان مفید برگزار میشود. همانند سالهای قبل قرار است فارغ التحصیلان دبیرستان چند ساعتی را در کنار هم باشند.. دوستان حتما تشریف بیاورند. ظاهرا نهار هم میدن..

و حالا این چهره

حتما میتونید حدس بزنید که چه اتفاقی افتاده..

نه خیر. اشتباه حدس زدید. سعید نمرده. زنده است…

سعید زن گرفته… به به//

رفیق ده ساله‌ای که در حق ما خوبی زیاد انجام داده.. و البته پشتیبان محترم سایت

قبل از عقد که دیدمش قیافش این شکلی بود..

بعد از عقد این شکلی شده بود..

و این هم آقا سعید بعد از گذشت یک سال. همون جوری که در تصویر میبینید کمر آقا سعید زیر فشار بار زندگی کمی تا قسمتی خم شده..

خیلی خوشحال شدیم از اینکه برادر سعید نجفی هم به جرگه متأهلین پیوست. خوشم میاد که بچه‌های دوره۲۲ خوب گاز رو گرفتن و دارن میرن. خدا همه دوستان رو برا خانم‌هاشون حفظ کنه…

آقا سعید ان‌شاالله که عاقبت به خیر بشین و در پناه امام زمان زندگی پرباری رو شروع کنین..

یک ماه از سال ۸۷ سپری شد. گذر عمر رو احساس می‌کنین دیگه؟

دو ماه آینده، تا حدود زیادی سرم خلوت خواهد بود.

رفیقی داریم به نام میثم واحدی

که در حال حاضر در پروژه احداث تونل توحید، مشغول به کار شده. حالا اونجا چه مسئولیتی داره بماند. چند شب پیش با حسین دشت بزرگی

که وی هم در نوع خود از موجودات بی‌نظیری است، رفتیم پیش آقا میثم و از این پروژه بازدید کردیم. بعد از یک پذیرایی مختصر در اتاق کار آقا میثم، به عمق ۳۰ متری زمین رفتیم. ماشین‌ها و کارگران از دو جهت مختلف و در سه ستون، مشغول ایجاد تونل بودند.

پروژه عظیمی است. به نظر میرسه که شهردار تهران، بودجه زیادی را برای به انجام رساندن و پایان به موقع این پروژه در نظر گرفته باشه؛ و حالا چه کسانی از کنار این پروژه جیب‌هایشان پر میشود، بماند.

سال نو مبارک

به مبارکی و میمنت، دوره ۲۲ دبیرستان مفید، برای دومین بار نوه دار شد؛ این بار توسط دوست عزیزمان آقای سید هادی رضوی. یعنی این دوست عزیز هم به جمع باباهای دنیا پیوست. قبل از هادی هم که مسعود خیربخش به این درجه نایل شده بود.

فعلا دوره ۲۲، دو تا نوه داره. یکی پسر؛ یکی هم دختر؛ به نام‌های محمد امین خیربخش و دیناسادات رضوی

این هم عکس‌های دیناسادات

به فاصله یک هفته، بامداد امروز دوباره رفتم به فرودگاه امام خمینی. اینبار برای خداحافظی از نوید…

تا موقعی که از قسمت کنترل عبور نکرده بود، باور نمی‌کردم که این پسر واقعا مسافر است. از بس که همیشه برای ما خالی بندی می‌کرد. اون هم کجا؛ استرالیا…. رفت که از اونجا فوق لیسانس بگیره.

موقع رفتن، قرآن را برایش باز کردم. آیات ابتدایی سوره روم آمد.. ان‌شاءالله بتواند بر مشکلاتش غلبه کند..

این هم یک عکس از شام آخر..

محمد سلمان خاکسار ، از دوستان دوره ۲۲ دبیرستان مفید امروز صبح تهران را به مقصد آلمان ترک کرد. لیسانس را از دانشگاه تهران گرفت و از این به بعد برای ادامه تحصیل، چند سالی را در آن کشور زندگی خواهد کرد. رفیقی دوست داشتنی با قلبی صاف و ساده.  خداوند پشت و پناهش باشد…

حسین متولی از بچه‌های دوره ۲۳ دبیرستان مفید به همراه مادرش به رحمت خدا رفت.

دیدار آخر من با حسین، روز دوشنبه ۱۲ آذر در دانشگاه تهران بود. همون روزی که دلم برای همه چیز دانشگاه تنگ شد. و حالا دلتنگی برای حسین….جلوی مسجد حسین رو دیدم که این جملات را به من گفت: “آقا زارع، از دستت خیلی ناراحتم. خیلی بی معرفتی. دو هفته پیش، با فلانی و بهمانی رفتی مشهد؛ اونوقت ما رو خبر نکردی…. حالا هر وقته دیگه که رفتی، ما رو خبر کن. من پای ثابتم…”

و برای آخرین بار، دیروز حسین رو تو تخت غسالخانه بهشت زهرا دیدم؛ روحش شاد.

برنامه ختم : روز یکشنبه ۲۵ آذر ؛ ساعت ۱۴:۳۰ ؛ مسجد امام حسن مجتبی (ع) – خیابان آزادی – بعد از یادگار امام – نرسیده به حبیب اللهی.

اگر می‌خواهید در برنامه ختم قرآن به نیت حسین و مادرش شرکت کنید، به اینجا و یا اینجا بروید.

تصمیم گرفته بودم همین روزها برم مشهد و البته به همراه حسین که نشد… دیشب سید امین گفت که یه برنامه مشهد بگذاریم، به نیابت از حسین بریم مشهد…

این هم دست نوشته حسین، که در مسافرت جهادی امسال، برایم نوشت.

” برای عبدالرضا زارع

اولین باری که تو رو یادم می‌یاد دیدم، وقتی بود که توی یکی از مراسم‌های مدرسه مسابقه‌ای بود که یه چیزهایی رو یه جاهایی قایم کرده بودن (فکر کنم یه لنگه کفش یا یه چیزی تو این مایه‌ها). یادم نیست بچه‌های دوره ما، کی رو انتخاب کردن. ولی یادمه بچه‌های دوره شما، تو رو انتخاب کردن. از همون موقع همیشه شخصیتت، توجهمو جلب کرده. شاید به نظر خودت نیاد. ولی یکی از آدم‌هایی هستی که خیلی به کارات دقت می‌کنم. جهادی امسال زیاد برام خاطره داشت. بیشتر خاطره‌های خوب. تو هم یکی از خاطره‌های خوبم بودی.”

خداحافظ رمضان

چندین ساله که قسمت نمیشه برای نماز عید فطر، برم مصلا. همیشه وقتی خبر نماز رو از تی‌وی میبینم، دلم میشکنه. البته امسال به دلیل نبودن حاجی بود که مثل همیشه رفته سفر.

دیشب وقتی حامد ساعت ۲۲، من رو رسوند به خونه، از ماشینش پیاده نشدم و مشغول حرف شدیم. وقتی باهاش خداحافظی کردم، ساعت ۲ نیمه شب بود. ۴ ساعت………….

جمعه بعد از ظهر(شب عید) به یکی پیامک فرستاده بودم. شنبه صبح پیامک من به دستش رسید و من شنبه شب جواب اون رو دریافت کردم. جالبه؛ نه؟!!

برادر عزیزم، حسن آقای هاشم سرشت.

می‌دانم چون اینجا را می‌خوانی، برایت می‌نویسم. زمانی که از بیمارستان با من تماس گرفتی، آمادگی شنیدن خبر فوت پدرت را داشتم. با تماس تو از خواب بیدار شدم. قبل از تماس تو، خواب پدرت را در حالت احتزار می‌دیدم. با چه آرامشی از دنیا رفت. خدا رحمتش کنه. روز جمعه، آخرین روز ماه رمضان… از این پس، تو باقیات صالحاتی هستی برای پدرت. درست زندگی کردن تو، خیراتیست برای آن مرحوم. خیلی محکم، پشتیبانی باش برای خانواده‌ات. یا علی

اللهم اغفر لی ولوالدی وإلى جمیع المؤمنین والمؤمنات الأحیاء منهم والأموات .

این آقا پسری که عکسش رو مشاهده می‌کنید، نامش هست محسن میرزایی. از محدود افرادی است که از کودکی با هم بزرگ شدیم و با هم بوده‌ایم تا به امشب که از هم جدا شدیم.

خیلی خوب اولین برخوردی که با هم داشتیم را یادم می‌آید. تو حیاط دبستان، رفتم و بهش سلام کردم. همچین نگاه عاقل اندر سفیهی به ما انداخت که انگار…

همون موقع‌ها، یعنی همون ده سالگی یه بار پشت سرش نماز خوندیم که از این حرکتمان پشیمان شدیم. چون نماز سه رکعتی رو پنج رکعت خوند. یادش یخیر. دبستان میلادنور

دوران راهنمایی را هم در مدرسه اسوه با هم بودیم و دبیرستان هم می‌رفتیم مفید. چقدر من این پسر را در دبیرستان شکنجه می‌کردم.

با تمام پلیدی‌هایی که در درونش خفته است، ( شوخی کردم ) از دوستانی است که قلبا دوستش دارم.

برایش دعا می‌کنم و امیدوارم سفر و تجربه خوبی برایش باشد و ان شاءالله در این چند سالی که در کشور چین، ساکن می‌شود، بتواند از موقعیت‌هایی که برایش پیش می‌آید، حداکثر استفاده را بکند.